woensdag 19 april 2017

Weekmenu #16 en aspergeroomsoep voor geen geld


Vreemde foto om een blogbericht over eten te openen, zie ik jullie al denken. Ik wou gewoon even trots tonen dat de werken voor de bloemenweide begonnen zijn! Vandaag is het gras afgegraven en weggevoerd. Hopelijk wordt het nu snel wat warmer zodat we kunnen zaaien... Ik kijk al uit naar het resultaat!

Het weekmenu van deze week is vrij saai, geef ik toe. Ik ben sinds vorige week begonnen aan de "grote diepvries-opruimactie". Onze vriezer zat propvol en ik zou hem graag netjes hebben tegen de zomer, en de - hopelijk - overvloedige oogst. Eerst leegeten dus, en dan eens goed poetsen. Het valt me op dat ik weinig inventief ben met de recepten die ik vanuit onze diepvries tot leven wek - het is hier momenteel ook wel best druk en ik weet dat het eerste wat ik dan schrap experimenteren in de keuken is.



Met Pasen maakte ik wél tijd voor het bereiden van een heerlijke aspergeroomsoep. Heerlijk omdat de soep heel lekker was, maar ook omdat hij zo simpel is. Ik had de dag ervoor het kookvocht waarin ik de asperges blancheerde voor ons avondmaal opgevangen en bijgehouden. Ook de schillen en stompjes van die asperges bewaarde ik als basis voor de soep. Veel meer was er niet nodig om er iets lekkers van te maken...



Wat heb je nodig?
boter
2 uien
1 grote wortel
2 selderstengels
aspergeschillen en -stompjes
asperge-kookvocht
groentebouillon
laurier
peper
room
peterselie

Hoe maak je het?
Smelt wat boter in een pot. Snij ondertussen de groenten in blokjes en voeg ze toe. Laat de groenten stoven tot ze glazig zijn. Doe de aspergeschillen in de pot en laat mee stoven. Giet het kookvocht bij de gestoofde groenten en voeg de groentebouillon toe. Kruid met laurier en peper en laat goed sudderen. Doe de soep door een roerzeef (pass-vite). Werk af met room en peterselie.

Hebben jullie ook een recept waarin jullie overschotjes kwijt kunnen? Vertel het me dan zeker!


zondag 16 april 2017

Een zaterdag vol vrolijke dingen



Zaterdag was een topdag ten huize Tijdvoorietsanders. De kleinste mocht naar een verjaardagsfeestje dat heerlijk lang duurde; het sein voor meneer en mevrouw om de wijde wereld in te trekken. Genieten vind ik dat, die gestolen momenten met ons tweeën.
We trokken naar Halle, niet om naar het paarse bloementapijt te gaan kijken in het Hallerbos, maar om voor onze eigen miniatuurversie te zorgen. Ik krijg namelijk na een aantal jaren zeuren een bloemenweide! De mannen hier in huis zijn nogal gehecht aan hun gazon om op te voetballen en weigerden aanvankelijk om zelfs maar een morzel van hun terrein af te staan. Ah ja, ze hadden dat stuk met de moestuin al moeten afgeven. Maar langzaam rijpte mijn plan. Achteraan onze tuin ligt een opgedroogde beekbedding. Af en toe staat er wat water in, maar meestal gedijen er vooral bramen. Niet bepaald een pretje als je bal daarin rolt en je die telkens opnieuw in die doornige wildernis moet gaan halen. "Weet je", stelde ik voor, "als we nu eens op dat achterste stuk een bloemenweide inzaaien? Dan wordt de bal afgeremd, blijft hij daar steken en rolt hij niet verder de beek in." Strak plan, en ze hapten nog ook! Misschien moet ik toch maar in de politiek gaan...

De bewuste morzel grond
Enfin, wij dus naar Halle achter bloemenzaad. Naar Halle, omdat daar Ecoflora ligt, een ecologische tuinwinkel en kwekerij. Een beetje overdreven misschien om helemaal naar de andere kant van Vlaams-Brabant te rijden voor wat zaad, maar ik vond het de moeite waard. Je weet bij Ecoflora dat wat je koopt inheems is, en van de beste kwaliteit, toch wel belangrijke argumenten voor mijn bloemenweide. Bovendien kregen we er deskundig advies, en kwam ik nog eens in mijn geboortestreek. Meteen ook de reden waarom we het Hallerbos links lieten liggen: ik hou liever de herinnering vast aan hoe ik er met mijn ouders ging wandelen, nog voor er stewards nodig waren om de curieuzeneuzen op de paadjes te houden. Prachtig is het wel...

Na ons bloemenzaadavontuur was het tijdvoor Mijnheer. Mijnheer volgt me in mijn ecologische keuzes, zolang hij er maar niet te veel last van heeft. Hij vindt het prima dat ik principes heb waar ik aan vasthou, maar snapt soms niet waarom ik zoveel moeite doe. Maar net als ik heeft mijnheer een zwak voor jonge durvers die hun nek uitsteken. Al zeker als ze bier maken. En dus werd mijnheer fan van Brussels Beer Project, een groepje Brusselaars die uitgekeken waren op het saaie aanbod van de grote brouwerijen. En dan maar met hun eigen bier begonnen. Je kent hen misschien wel van de Babylone, een bier dat ze maakten in samenwerking met Jamie Oliver, en waarvoor ze gebruik maken van oud brood. Bier gemaakt van voedsel dat anders zou weggegooid worden, geniaal! 

Het label van de Babylone

Wij dus naar de Dansaertstraat, want daar zitten de hippe vogels van de Brussels Beer Project. Eerst nog even het kanaal over naar Molenbeek, voor Marrokaanse thee en kruiden, en toen gingen we proeven. De ideale afsluiter van een gezellige namiddag.

's Avonds legde ik me moe maar voldaan in de sofa met het boek dat ik eerder op de dag kocht. Ik was al een tijdje benieuwd naar "Dit is een goede gids (voor een duurzame lifestyle)", en denk dat het alle verwachtingen zal inlossen. Ik zit nog maar 20 pagina's ver maar geniet nu al van de heerlijke no-nonsens-stijl van Marieke Eyskoot. Met een zin als "Dat iets goedkoop is, wil niet zeggen dat het weinig kost, maar dat iemand anders dan jij de prijs betaalt", heb je mij helemaal mee. Als jullie me nu dus even willen excuseren, ik ga nog wat verder lezen...

Jullie mogen binnenkort een uitgebreide recensie verwachten van "Dit is een goede gids". 
Van welke kleine initiatieven zijn jullie fan? En wie heeft er hier nog een bloemenweide? Lukte dat meteen goed? Laat het me hieronder weten!

donderdag 13 april 2017

Weekmenu #15 en een recept voor dé Vlaamse vegetarische klassieker



Nog even en het is Pasen, meteen ook het einde van Dagen Zonder Vlees. Dit jaar valt het me best zwaar om afscheid te nemen van deze periode. Voor het eerst heb ik het gevoel dat ik gerust kan doorgaan met vegetarisch te eten. Ik heb gemerkt dat ik het eigenlijk niet zo moeilijk meer vind om een vegetarisch alternatief te bedenken voor de vleesmaaltijd die mijn gezinsleden nuttigen. Soms gaat dat over vervangvlees, maar dat probeer ik niet te vaak te doen, wegens niet bepaald gezond, vaker kook ik voor mezelf snel wat anders waar ik dan twee dagen mee voort kan.

Ik probeer altijd eitjes, room en feta of mozzarella in huis te hebben, nee, veganistisch zal ik zo snel nog niet snel worden, ... Als je voorraadkast dan ook nog goed gevuld is met een variatie aan noten, bonen en granen, kom je al een heel eind.
Ik durf te denken dat ik me dankzij dit nieuwe "dieet" minder opgeblazen voel, met andere woorden: het lijkt na de maaltijd niet meer alsof ik drie maanden zwanger ben. Energieker voel ik me helaas niet, al was het misschien wat optimistisch om vlees hiervoor verantwoordelijk te achten (wat vroeger gaan slapen helpt wellicht ook). Geen spectaculaire fysieke metamorfoses dus, maar ik zie zoveel voordelen op andere vlakken dat ik toch nog wat langer doorga. Ik vind naar de slager gaan sowieso al niet echt fijn, ik ga echt niet watertanden als ik die glibberige hoopjes in de toonbank zie liggen. Ook beleg vind ik er eigenlijk niet bepaald smakelijk uitzien. Ik beeld me dan ook steeds het dier in kwestie in, wat het allemaal niet makkelijker maakt. Voeg daar nog de horrorverhalen over de slachthuizen aan toe, en de overstap is snel gezet.


Toch zal ik het komende jaar zeker nog vlees eten. Dat lijkt inconsequent, maar voor mij is het de enige manier om een evenwicht te vinden tussen mijn principes en mijn persoonlijkheid. Ik wil niet vervelend doen naar anderen toe, ik wil niet diegene zijn die op etentjes met vrienden de moeilijke is. Het lijkt voor sommigen misschien flauw dat ik hierover val, maar zoals jullie wellicht al weten sta ik niet graag in het middelpunt van de belangstelling. Bovendien heb ik voorlopig nog geen zin om me te verantwoorden als ik wel eens zin heb in een hapje vlees - al kwam me dat de afgelopen weken niet vaak voor. Zelfgepelde garnaaltjes aan zee kon ik dan weer niet aan me laten voorbij gaan.

U spreekt dus vanaf nu met een rasechte flexitariër. En zo herhaal ik mezelf misschien een beetje, want was dit eigenlijk niet mijn goede voornemen voor dit jaar? Awel ja, bekijk het alsof ik na goed drie maanden besef dat het me eigenlijk wel goed afgaat, dat goed voornemen! En dat moet zowat de eerste keer zijn, dat ik een goed voornemen langer dan een maand volhoud. Applausje voor mezelf dus!



Voor wie het allemaal wat moeilijk vindt om dat vlees te laten: één troost. De asperges steken hun kopjes boven het zand! Als je goed kijkt, kan je het op de foto zelfs zien... Het moet volgens mij zowat de enige Vlaamse vegetarische klassieker zijn, eentje waarvan niemand nog merkt dat er geeneens vlees bij zit. Ik woon in het epicentrum van de woelige strijd om de namen Witloofdorp en Aspergegemeente, maar zag voorlopig nog weinig bordjes opduiken bij de plaatselijke boeren. Lang kan het niet meer duren, hier en daar zie ik hen al eens voorzichtig wat grond wegschoffelen, als archeologen op zoek naar het witte goud.

Asperges zijn geen makkelijke groente, ik ken bijzonder weinig kinderen die er gek op zijn. Maar eens je de smaak leert waarderen, kan het seizoen niet snel genoeg beginnen. Ik maak mijn asperges nog steeds klaar zoals mijn oma het deed. Koop je asperges als je kan van de boer, en wrijf ze tegen mekaar. De overlevering wil dat je ze dan moet horen "zingen", anders zijn ze niet vers.

Wat heb je nodig?
500 gr witte asperges
5 hardgekookte eieren
een bussel krulpeterselie
boter

Hoe maak je het?
Schil de asperges met een dunschiller, blijf weg van het kopje. Verwijder het houtachtige gedeelte aan de onderkant. Hou zowel de slierten als de kontjes bij, hier kan je een lekker aspergesoepje van maken.

Doe koud water in een kookpot en voeg wat zout toe. Leg de asperges in de pot en breng langzaam aan de kook. Eens het water kookt, draai je het vuur dicht. Laat de asperges nog een vijftal minuten garen. Om te testen of ze gaar zijn, prik je met een vork in het dikste gedeelte. Schep de asperges uit het water en laat ze ingewikkeld in een keukenhanddoek rusten.

Smelt ondertussen de boter in een pannetje.

Prak de hardgekookte eieren en voeg de blaadjes van de krulpeterselie toe. Meng er de botersaus onder.




Heb jij ook de smaak te pakken en ga je na Dagen Zonder Vlees door met minder vlees te eten? Wat zijn jouw tips dan? Laat het me zeker weten!


maandag 3 april 2017

Groene doelen voor de maand april



Vanochtend ontdekte ik toevallig het bestaan van ene Rob Greenfield. Toen ik zijn website bekeek, vond ik het bijzonder vreemd dat ik nog nooit van de man gehoord had. Dat terwijl hij een prima voorbeeld is van hoe je op je eentje het verschil kan maken! Greenfield vertelt op zijn site hoe hij veranderde van een "drunk dude to a dude making a difference". Ik ga niet proberen de levensstijl van Greenfield na te bootsen: hij heeft maar 111 bezittingen en die passen allemaal in zijn rugzak. Maar ik ga me wel door hem laten inspireren. Hij toont op een positieve manier dat het ook anders kan, en dat vind ik een prima duwtje in de rug. Ik zal dan ook vanaf nu proberen om maandelijks een lijstje te maken met groene doelen die ik tegen het einde van de maand wil bereiken. Sommigen zijn makkelijk haalbaar, andere vragen wat meer engagement. Tja, de wereld verander je nu eenmaal niet op 1-2-3. Hier gaan we!

1. Onze papierberg halveren
Zowel mijnheer Tijdvoorietsanders als ik werken in de media, en allebei zijn we verknocht aan onze eigen krant. Ik merk helaas al een tijd dat ik mijn dagblad enkel in het weekend gelezen krijg, tijdens de week neem ik meestal genoegen met de digitale versie. Tijd dus om over te stappen naar een digitaal abonnement, met als compromis een papieren krant in het weekend! Nu nog een bestemming zoeken voor de bijlagen, ik vermoed dat er heel wat mensen die ook later op de week willen lezen.
Naast de krant wil ik ook af van de personaliseerde reclamefolders. We hebben al een sticker met "geen reclame" erop op de brievenbus kleven, maar toch krijgen we veel geadresseerd promomateriaal. Allemaal dingen die eens uit hun plastic verpakking in de papiermand belanden, even opzoeken of ik ze niet meteen stop kan zetten...

2. Een duurzaam communiefeest organiseren
De jongste Tijdvoorietsanders besliste dit voorjaar zelf dat ze graag haar communie wil doen. Die hadden we niet zien aankomen, want zelf zijn we daar niet zo mee bezig. We waren sowieso wel van plan om een feestje te organiseren voor haar, maar nu wordt het dus een echt communiefeest. Nu ja, echt, zo traditioneel zijn we nu ook weer niet. We zullen gewoon bij ons thuis feesten, hopelijk zit het weer mee en kan het gewoon in de tuin. Waar ik wel op zal toezien, is dat het een duurzaam feestje wordt. Met seizoensgroenten dus, en met zo weinig mogelijk verpakkingen. Met bio- of fair trade-wijn en een cadeau dat langer dan een seizoen meegaat.



3. Ecosia installeren
Een tijdje geleden leek het of iedereen het hier over had, maar ik had er nog geen tijd voor vrijgemaakt om de ecologische zoekmachine te installeren. Ecosia doet hetzelfde als Google, mààr belooft daarenboven ook nog eens om met de opbrengst van de advertenties die het publiceert, bomen te planten.

4. Mijn vliegtuigreizen compenseren
Ik vind de vraag of je al dan niet met je kinderen verre reizen moet maken een hele moeilijke. Zelf gingen we als kind meestal naar de Noordzee, en hoewel ik daar best mooie herinneringen aan heb, wou ik toch liever de wijde wereld in. Tot nu heb ik maar in beperkte mate gereisd, vind ik zelf, maar nu de kinderen groot genoeg zijn om alles bewust en zonder zeuren mee te maken, mag het wel wat meer zijn. Deze zomer zullen we voor het eerst met hen het vliegtuig nemen. Ik voel me niet goed bij het idee dat onze ecologische voetafdruk meteen de hoogte zal in schieten, maar ik wil hen ook tonen hoe andere mensen leven en dat kan nu eenmaal niet van thuis. Ik hoop dat ik hen nieuwsgierig kan maken naar de ander, en dat ze op die manier ook respect zullen hebben voor die ander. Dat is me heel veel waard. Ook een vliegtuigreis, die ik dan wel wil compenseren. En als ik dan toch geld aan het uitgeven ben, kan ik meteen wat doneren om die vreselijke hongersnood uit de wereld te helpen, via 1212.

5. Zo min mogelijk naar de supermarkt gaan
Ik zeg al een hele tijd dat ik beter wil weten waar ons voedsel nu precies vandaan komt. Tot nu toe kom ik helaas niet verder dan dit te verkondigen. Maar na de verhalen van het slachthuis in Tielt en het besef dat het groentekraam op de markt ook maar gewoon inkoopt op de veiling, stel ik me toch vragen over de herkomst van onze voeding. En hoewel ik ondertussen wel wat alternatieven ken, val ik toch al te makkelijk terug op de supermarkt. Ik wil me deze maand graag eens verdiepen in al die nieuwe initiatieven, van plukboerderij tot voedselteam. Hopelijk heb ik tegen het einde van de maand een model gevonden dat goed bij ons past.




6. De auto vaker aan de kant laten
Je denkt wellicht dat dit ondertussen wel een evidentie moet zijn ten huize Tijdvoorietsanders. Maar niets is minder waar. Ik merk dat ik te gemakkelijk in de auto spring als het snel moet gaan. Om vervolgens stil te staan in de file. Ik probeerde een tijdje het openbaar vervoer maar botste op het gebrek aan flexibiliteit. Toch wil ik het nog eens een kans geven, al is het maar omdat ik na het kwartiertje van de bushalte of het station steevast uitgewaaid en goedgemutst toekom op het werk. En alweer wat heb kunnen lezen. In het boek van Rob Greenfield bijvoorbeeld. Of in Dit is een goede gids, een gids voor een duurzame levensstijl.

7. Eindelijk eens de moestuin verder in orde brengen
Wat dat wordt nu echt wel eens tijd!


De foto bovenaan deze blog komt van de Facebook-pagina van Rob Greenfield

Welke doelen staan er nog op jouw lijstje? Heb je tips om die van mij tot een goed einde te brengen? Laat het me zeker weten!


donderdag 30 maart 2017

Weekmenu #13 en een mysterieuze schat



Over het weekmenu van deze week kan ik kort zijn: we hebben onze Dagen Zonder Vlees-routine gevonden. Ik vind het niet moeilijk meer om voldoende vegetarische alternatieven uit te denken om de week door te komen (het gaat in ons geval tenslotte ook maar om 3 of 4 dagen zonder vlees, aangezien we om de andere dag voor vegetarisch kiezen). Ons weekmenu ziet er als volgt uit:

Maandag: tabouleh met worstjes (of feta voor diegenen die wat extra vleesloze dagen willen scoren)
Dinsdag: wortelpuree met kaasschijf
Woensdag: Groene groentjesrisotto met zalm
Donderdag: orecchiette met broccoli (deze topper kennen jullie ondertussen wel al)
Vrijdag: uit eten!
Zaterdag: zelfgemaakte pizza
Zondag: gebraad met bloemkool en patatjes


Wat me gisteren meer heeft beziggehouden dan ons weekmenu is het kistje op de foto hierboven. Ik zag het liggen tijdens het lopen en riep al lachend naar mijn loopmaatje: "He, hier ligt precies een schatkist." Dat moesten we toch eens even van dichterbij bekijken. En wat bleek? Het was écht een schatkist, met sieraden in. Ik voelde me op slag kinderlijk gelukkig, gek hoe zo een vondst je oprecht vrolijk kan maken.


We verstopten het kistje een beetje in de berm en pikten het op toen we onze looptoer afgewerkt hadden. Oef, het lag er nog! Ik nam het mee naar huis en vroeg me af wat ik er eigenlijk mee moest. Het kistje leek al heel lang buiten gelegen te hebben, het rook muf en was hier en daar wat doorroest. Maar als het al die tijd op die plek gelegen had, dan had ik het bij eerdere loop- of fietstochten al wel zien liggen. Omdat de akker pas omgewoeld is, vermoed ik dat het zo boven water (enfin, grond) gekomen is.

Ik heb geen idee of de broches, armband en halsketting echt zijn, maar ze leken ofwel van goud, zilver of ivoor te zijn. Eerst wilde ik het kistje wel houden, maar toen bedacht ik dat het misschien wel familiesieraden waren, waar iemand een speciale band mee heeft. Sinds de dood van mijn mama ben ik op dat vlak heel wat emotioneler geworden. En dus bracht ik mijn schatkist naar de politie. Die uitstap was een hele belevenis voor de dochter, die nog nooit in een politiekantoor geweest was. Ze vond het allemaal heel spannend. De politie-agent was verbaasd over mijn burgerzin, maar hoopte met me mee dat ze de rechtmatige eigenaars zouden vinden. Ik hoop dat ik binnenkort een telefoontje met het hele verhaal mag krijgen, maar vermoed dat dit verhaal stilletjes zal uitdoven.

Geen erg, wij hadden toch maar mooi een goede daad gesteld! En dat deden we later die dag nog een keer, toen we gewapend met een zakje richting de wekelijkse markt stapten. Helaas vonden we onderweg geen schatten meer...



Op de markt kocht ik wel de eerste plantjes van het seizoen: peterselie, koriander, citroentijm, citroenmelisse en sla. De kruidenbak staat al te blinken. Vandaag nog wat sla en spinazie zaaien en we zijn vertrokken.



Hoe zou jij het vinden van de schat aangepakt hebben? En ben jij dit jaar van plan om een moestuin aan te leggen? Laat het me weten in een reactie hieronder!

maandag 27 maart 2017

10 vragen aan... #3



Deze maand legde ik de 10 vragen voor aan Karen van Dagen Zonder Vlees. We zijn ondertussen over halfweg de vastenperiode, tijd om even stil te staan bij wat het team achter Dagen Zonder Vlees bezig houdt.

1. Wat is Dagen Zonder Vlees ?
Dagen Zonder Vlees is een frisse bewustwordingscampagne over de impact van onze voedingsgewoontes op het milieu. Het opzet is simpel: 40 dagen minder vlees en vis eten, met zoveel mogelijk mensen. Een soort alternatieve vastenperiode als het ware, om onze ecologische voetafdruk te verkleinen en onze culinaire horizonten te verleggen. Tijdens deze zesde editie van Dagen Zonder Vlees hebben we al meer dan 100.000 mensen op te teller die zich engageren om gedurende 40 dagen duurzamer te eten!
Dagen Zonder Vlees wil op een losse manier prikkelen en inspireren, zeker niet met de vinger wijzen. Op onze website kan je je ecologische besparing bijhouden met een teller. Met elke vegetarische dag bespaar je 11m² op je ecologische voetafdruk. Voor wie een stapje verder wil gaan zijn er vier extra uitdagingen: meer plantaardig eten, meer seizoensgroenten, minder voedselverspilling en minder verpakkingen. En je staat er niet alleen voor: ook als groep kun je deelnemen en in een van de 40 categorieën strijden om de kleinste ecologische voetafdruk. De winnaars van elke categorie krijgen een moestuinbox, maar het is hem vooral om de voldoening en de eer te doen natuurlijk.

2. Hoe ben je op het idee gekomen om met Dagen Zonder Vlees te beginnen?
De initiatiefneemster van de campagne is Alexia Leysen. Dagen Zonder Vlees is een idee dat gegroeid is tijdens een slapeloze nacht, vanuit het besef dat we niet zomaar kunnen toekijken terwijl de aarde om zeep gaat. De sterkte van Dagen Zonder Vlees is dat het een heel simpel basisconcept is. Ook het feit dat iedereen de vrijheid heeft om zelf te beslissen hoe intensief (lees: hoeveel dagen) hij/zij deelneemt, zorgt ervoor dat Dagen Zonder Vlees veel mensen kan aanspreken. Alexia heeft bewust gekozen om haar initiatief op te hangen aan de vastenperiode die we al kennen vanuit de christelijke traditie. Een nieuwe (ecologische) jas op een vertrouwde kapstok. 
Een goed idee is één ding. Voeg daar de durf en vastberadenheid van Alexia aan toe om jaar na jaar meer navolging en media-aandacht te krijgen… Toen ze voor de eerste keer Dagen Zonder Vlees lanceerde, had ze nooit durven te denken dat ze vijf jaar later alle partijvoorzitters zover zou krijgen om haar campagne te steunen en veertig dagen lang minder vlees en vis te eten. Laat staan dat meer dan honderdduizend deelnemers zich zouden aanmelden om hetzelfde te doen.


3. Hoe zie je Dagen Zonder Vlees over 5 jaar?
Het is moeilijk koffiedik kijken. Ergens hoop ik dat Dagen Zonder Vlees over 5 jaar niet meer nodig is. Dat er door de kleine zaadjes die we ieder jaar met de campagne geplant hebben, een grotere ecologische bewustwording is gaan groeien. Misschien is vegetarisme binnen een tiental jaar zelfs de norm geworden, in plaats van de uitzondering… Ik durf het stiekem te hopen. Dat zou je een naïeve utopische stelling kunnen noemen, maar ik vind het alvast een mooi doel om voor ogen te houden.
Veel mensen beseffen ergens wel dat we ‘op kleinere voet’ moeten gaan leven, maar niet iedereen realiseert zich dat de grootschalige vleesconsumptie hierin een cruciale rol speelt en dat we daar als burger wel degelijk een verschil in kunnen maken. Dagen Zonder Vlees is een burgerinitiatief dat bij veel mensen een bewustwording over een duurzame manier van leven kan in gang zetten. Sinds mijn deelname aan Dagen Zonder Vlees een aantal jaar geleden, ben ik ook buiten de vastenperiode bewust minder vlees gaan eten en meer gaan nadenken over duurzame alternatieven. Ik hoop dat deze gedragsverandering ook bij vele anderen teweeg is gebracht.

4. Wat geeft je energie?
Het is fantastisch om te voelen hoe we met een kleine vrijwilligersploeg de campagne bolgewerkt krijgen. Elk heeft zijn specifieke verantwoordelijkheid, maar we trekken allemaal aan dezelfde kar. We komen op geregelde tijdstippen samen; vergaderingen waar al eens taart verorberd wordt. Maar meestal blijven we van elkaar op de hoogte via mail of via een facebookoverleggroep. Deel uitmaken van een topteam, dat kan me een echte energieboost geven.

5. Wat houdt je 's nachts wakker?
Ik denk dat we terecht moeten wakker liggen van de crisis waarin het klimaat zich bevindt. De ‘World Meteorogical Organisation’ (de meteorologische organisatie van de Verenigde Naties) heeft op 21 maart haar jaarlijks rapport gepubliceerd en trekt opnieuw aan de alarmbel nadat er in 2016 nieuwe klimaatrecords zijn gebroken. Het rapport bevestigt dat 2016 het warmste jaar sinds het begin van de waarnemingen was. Ook de zeetemperaturen zijn nog nooit zo hoog geweest, het zeeniveau blijft stijgen en het zee-ijs aan de polen lag het grootste deel van het jaar ver onder het gemiddelde. Met CO2-niveaus in de atmosfeer die record na record doen sneuvelen, valt de invloed van de mens niet meer te ontkennen. Onheilspellende bevindigen, zeker in een tijd waarin de president van Verenigde Staten de klimaatopwarming afschildert als een hoax en dan ook weinig of geen inspanningen wil doen om de bestaande klimaatakkoorden na te leven.


6. Welk ander duurzaam initiatief mag wel eens in de bloemetjes gezet worden?
Onlangs heb ik eFarmz ontdekt, een online boerenmarkt waar je seizoensgebonden, lekkere en gezonde producten kan kopen die afkomstig zijn van een lokale boer. Het initiatief wil vooral de band tussen de consument en de boer herstellen, door het hele industriële productieproces er weer van tussenuit te halen. Want uiteraard wordt er samengewerkt met boeren die kleinschalig of niet-industrieel kweken en kiezen voor duurzaamheid. eFarmz probeert zijn ecologische voetafdruk te beperken door leveringsrondes te optimaliseren en zoveel mogelijk gebruik te maken van ecologische vervoermiddelen.

7. Met wie zou je graag eens een avondje op café gaan?
Een lastige vraag. Er zijn zoveel mensen met wie ik graag eens een avondje zou doorzakken. Maar ik laat me voor deze vraag graag inspireren door de BV’s die hun favoriete vegetarische recepten hebben ingestuurd voor het nieuwe kookboek van Dagen Zonder Vlees. Het boek viel open bij Dirk De Wachter. “Hoogleraar, psychiater, auteur en bon vivant”, zoals ze hem in het boek omschrijven. Ik denk dat dat een avond met boeiende gesprekken zou worden.



8. Wat zou je klaarmaken mocht die café-gast later bij je komen eten?
Als Dirk De Wachter bij me zou komen dineren, zou ik ongetwijfeld een gerecht willen uitproberen uit het kookboek van Alice Toklas. Dat boek was ook voor Dirk een inspiratiebron voor zijn receptkeuze voor het nieuwe kookboek van Dagen Zonder Vlees. Alice Toklas was de partner van Gertrude Stein, de legendarische schrijfster die salon hield in Parijs in het begin van de 18e eeuw. Ze ontvingen schrijvers en kunstenaars zoals Hemingway, Picasso en Matisse, die vaak ook bleven eten (en drinken). De recepten die ze in al die jaren had verzameld, heeft ze opgenomen in een bijzonder literair boekje ‘The Alice B. Toklas Cookbook’. Wat moet het heerlijk en inspirerend geweest zijn om daar aan tafel aan te schuiven. 

9. Wat is je levensmotto?
Ik heb verschillende levensmotto’s, maar ze zijn niet allemaal even serieus bedoeld. “Hoe meer zielen, hoe meer zever” of “Scheetjes laten mag, als je maar pardon zegt”, zijn er enkele van. We moeten onszelf niet altijd even serieus nemen, nietwaar?
Eén van mijn meer poëtische levensleuzes is “pluk de dag en ’s nachts de sterren”. Genieten van het leven dus, maar ook sterren/dromen plukken en die altijd proberen na te streven in alles wat je doet. Mijn inzet voor Dagen Zonder Vlees is daar een mooi voorbeeld van. “Be the change you want to see in the world”, zei Gandhi.

10. Als je 1 wens zou mogen doen, welke zou je dan het liefst zien uitkomen?
Mijn wens voor de wereld, dat is meer evenwicht. Dan gaat het van uit de kom, misschien opnieuw in ‘t gewricht.

Meer evenwicht is wat we nodig hebben, daar ben ik van overtuigd. Als de 8 rijksten van de wereld evenveel bezitten als de 3,6 miljard armsten van de wereld, dan is er toch echt iets fundamenteel scheefgegroeid door al het winstbejag. Om de weegschaaltest nog even op de vleesindustrie toe te passen: als er voor 1 kg rundsvlees pakweg 15.500 liter water nodig is tijdens het productieproces, dan is de balans absoluut niet in evenwicht. Je hoeft geen econoom te zijn om te beseffen dat de wereld failliet gaat als je jaar na jaar op zo’n grote schaal met verlies blijft draaien.

Zonder melig te willen doen: ik wens dat we algauw beseffen dat onze grootste rijkdom de natuur rondom ons is, en niet de euro’s en dollars op de bankrekeningen. Door deel te nemen aan Dagen Zonder Vlees, zijn er al meer dan 100.000 mensen die daar ook mee akkoord zijn en bijdragen aan meer evenwicht. Hoe mooi is dat!

De foto's in deze blogpost komen van de fb-pagina van Dagen Zonder Vlees, op de laatste na: de foto van Dirk De Wachter komt uit Humo, en is eigendom van Geert Van De Velde.

zondag 26 maart 2017

Het recept voor de lekkerste homemade nacho's ooit!





Ik zat deze week een paar dagen in het buitenland voor mijn job en wou mijn gezin op de vooravond van mijn trip verwennen met comfort food. Omdat we nog altijd ons best doen om onze om-de-andere-dag-zonder-vlees tot een goed einde te brengen, koos ik voor een vegetarische versie. Het werd een compromis tussen een veganistisch recept van De Groene Meisjes en eentje met vlees van Dagelijkse Kost.

Wat heb je nodig? (voor 5 personen)
Voor de chili
2 rode uien
400 gr seitangehakt
3 rode paprika's
2 blikken gepelde tomaten
2 potten maïs
chilipoeder
cayennepeper
koriander
enkele chilipepers, in stukjes

Voor de guacamole
2 avocado's
4 lente-uitjes
een potje zure room
sap van 2 limoenen
koriander

100gr cheddar
En nachochips uiteraard!

Hoe maak je het?
Snij de uien en paprika's in stukjes. Stoof de uien en het gehakt gaar in een pan. Voeg de paprika's en de maïs toe en laat sudderen. Kruid bij met chili- en cayennepeper, en eventueel koriander. Voeg de tomaten toe en laat nog even pruttelen. Verwarm ondertussen de oven voor op 180°C.

Neem een vuurvaste kom en spreid daarin een dikke laag nachochips uit. Giet het chilimengsel erover. Werk af met de chilipepertjes en cheddar en schuif in de oven. Laat een tiental minuten garen tot de kaas gesmolten is.

Ondertussen heb je tijd om de guacamole te maken. Snij de avocado's en lente-uitjes in grove stukken. Doe in de keukenmachine en voeg de room, het limoensap en de koriander toe. Mix tot een glad geheel.

Serveer met extra chips en pepertjes. Je comfort food is klaar!



Ik mocht voor het werk voor het eerst naar een conferentie in het regenachtige Lissabon. Meer dan 250 mensen kwamen vanuit de hele wereld overgevlogen. We verbleven in een chique vijfsterrenhotel en er was eten en drinken bij de vleet. Ondanks het feit dat het wel eens fijn was om in de watten gelegd te worden, hield ik er toch een wrang gevoel aan over. Het verschil met de manier waarop ik probeer te leven was zo groot! Dat, in combinatie met het nieuws over het slachthuis in Tielt, deed me nog eens stilstaan bij mijn kleine duurzame strijd. Ja, het lijkt misschien maar een druppel op een hete plaat, maar ik kàn niet anders. Ik kàn niet zomaar meevaren met de stroom en schouderophalend lekker niets doen. En weet je, ik ben niet alleen. Dat jij deze blog leest, doet al vermoeden dat je er ook al op een of andere manier mee bezig bent (of gewoon van comfort food houdt, dat kan ook). Ja, er zit nog heel veel scheef in deze wereld, maar er zijn ook lichtpunten. En wij kunnen er samen voor zorgen dat die lichtpunten groter en groter worden. Blijf niet mopperen, maar doé iets. Eet minder vlees, neem vaker de fiets of ga mee het strand opruimen!

En vergeet niet te genieten van de zon!

Welke plannen heb jij tijdens dit zonnige weekend? Moet je vaak naar het buitenland en hoe pak jij dat dan aan?